Πέρασαν μέρες πολλές!!!

Οι μέρες που περνάμε κάθε άλλο παρά ήσυχες είναι.

Ή μάλλον κάτι… προοιωνίζονται.

Θα ήθελα να είναι ήσυχες, όπως ήσαν τότε που τριγυρνούσα στο Κλισί, αναζητώντας τα πατήματα του Μίλερ και τα «καφέ» όπου καθόταν, κι έψαχνα στα πρόσωπα των γυναικών, που συναντούσα, τις γερασμένες ερωμένες που πέρασαν κάποια νύχτα με τον Μίλερ και τους φίλους του.

Και τώρα κάτι κουβέντες, κάτι λεπτές αποχρώσεις με τη σύσπαση του προσώπου της, κάτι το γέλιο της, όλα μαζί, μου αλλάζουν τη διάθεση.

Η Σόνια έχει να δώσει σημεία ζωής κάποιες μέρες και δεν ξέρω τι γίνεται…

Ξαφνικά είδα το ολιγόλογο μήνυμά της…

-          Χτες και προχτές πέρασα μπόρα με τους αυλικούς στο ίδρυμα και νιώθω εξαντλημένη...

-          Θα μου επιτρέψεις να πω ότι από τη διαδικτυακή δραστηριότητά σου διαπίστωσα ότι σαν να μην έχεις όρεξη! Γράφεις 2-3 κουβεντούλες, βάζεις και καμιά φωτογραφία και τέλος... Όχι, δηλαδή ότι είναι και απαραίτητο, αλλά να έχω συνηθίσει σε μια επικοινωνία... που γίνεται μέσω του διαδικτύου.

-          Ναι, εξαντλήθηκα. Μου δημιούργησαν ένταση με κακοπροαίρετη διάθεση, κι εν τω μεταξύ ο Dumpo, στην καρακοσάρα του! Dumpo, θα είναι το χαϊδευτικό του περί ου ο λόγος κοινού μας φίλου. Να ξέρεις ότι ούτε και τα μηνύματα διαθέτουν εχεμύθεια... δυστυχώς. Πρέπει να είναι κάποιος επιφυλακτικός. Έχω κλείσει και φωτογραφικό υλικό. Δεν θέλω να γίνομαι βορά στα ασύδοτα ζώα, πάσης φύσεως και κακεντρέχειας...

Η Σόνια είχε πάρει φόρα, αλλά μιλούσε σαν αποκαμωμένη, κουρασμένη, απελπισμένη. Έπρεπε να κάνω κάτι, να της πω δυο λόγια αισιόδοξα, να κρατηθεί, για να σώσω τη σχέση μας.

- Φιλαράκο, ούτε θα πνιγούμε σε θέματα απελπισίας ούτε θα μας πνίξουν οι γενικώς απελπισμένοι άνθρωποι. Μπορεί να καραδοκούν οι παντοειδείς κάφροι αλλά εμείς έχουμε αντοχή. Και μην ασχολείσαι με τα παλιόπαιδα που κρύβονται στις γωνίες και πετροβολάνε...
Γελάω με το Dumpo!

Κι εκεί τελειώσαμε τη συνομιλία μας.

Την ένιωθα κάπως απόμακρη τις τελευταίες μέρες και φυσικά δεν σκεφτόμουν ότι μπορεί να έφταιγα εγώ.

Κάθε άλλο.

Αυτός ο περίγυρος, οι θλιβεροί άνθρωποι που ανά πάσα στιγμή σε περιμένουν να στραβοπατήσεις, να χάσεις το βήμα σου και να σου δώσουν μια κι αυτοί και να γκρεμοτσακιστείς.

Έτσι αποφάσισα να την επισκεφθώ χωρίς να της το πω.

Είχε νυχτώσει για τα καλά και είχε πέσει δροσιά γιατί η περιοχή είναι χωμένη μες στα δέντρα.

Ακούγονταν παντού σκυλιά να αλυχτάνε.

Υποτίθεται ότι αυτοί οι άνθρωποι εκεί στο Παλιό Ψυχικό ζουν μακριά από το αγριεμένο πλήθος κι όταν πέφτει το σκοτάδι ψυχή δεν κυκλοφορεί στους δρόμους.

Κλεισμένοι μες στα σπίτια τους ζουν τη δική τους ζωή.

Μερικοί ξένοι κυκλοφορούν μονάχα που είτε τέλειωσαν τη δουλειά τους είτε πάνε για ψώνια είτε έχουν βγάλει το σκυλί των αφεντικών για βόλτα και σωματική ανάγκη.

Το σπίτι της Σόνιας ήταν φωτισμένο, πάνω κάτω, και είχε κανείς την αίσθηση ότι εκεί ζούσαν πολλά άτομα.

Ανέβηκα τα μαρμάρινα σκαλοπάτια και χτύπησα το κουδούνι δυο τρεις φορές. Αλλά η σκυλίτσα είχε αρχίσει να γαβγίζει..

-          Ποιος είναι; άκουσα δυνατή τη φωνή της Σόνιας, που περίμενε μια απάντηση για ν’ ανοίξει.

-          Ένας θαυμαστής σου! απάντησα και φυσικά με κατάλαβε από το χρώμα της φωνής μου

-          Εσύ είσαι; ξεφώνησε η Σόνια κι έμεινε αποσβολωμένη. Γιατί δεν μου το είπες ότι θα έρθεις;

-          Ήθελα να σου κάνω έκπληξη…

Μ’ έπιασε από το χέρι και με τράβηξε μέσα, κλείνοντας συγχρόνως την βαριά πόρτα.

Μ’ αγκάλιασε απαλά, με φίλησε στο μάγουλο και στη συνέχεια μου έδωσε ένα σκαστό φιλί στα χείλη, που δεν είχε πάθος αλλά μια γλυκύτητα.

Η Σόνια, παρά τα σαράντα χρόνια της, έδινε την εντύπωση μιας πολύ νεότερης γυναίκας και είχε μια νοστιμάδα που μάλλον σ’ αυτό βοηθούσαν τα ζωηρά γαλάζια μάτια της.

Τα χαρακτηριστικά του προσώπου της δίνουν την εντύπωση ότι κάποιος τεχνίτης εργάστηκε πάνω σ’ αυτό.

Η ματιά της φαινόταν ακόμα και στις φωτογραφίες ότι είναι πολύ καθάρια, κι αυτό ίσως είναι ένα στοιχείο που την κάνει πιο παιχνιδιάρα, ειλικρινή και χαρούμενη.

Άρχισε να μου διηγείται πώς πέρασε τη μέρα της στο Ίδρυμα και γιατί είναι τόσο ενοχλημένη με τους ανθρώπους…

-          Μα τι βρομότοπος είναι αυτός! Έχει πνιγεί στα σκάνδαλα και οι άνθρωποι έχουν σαπίσει…

-          Μην κάνεις έτσι… Μια περιπέτεια είναι κι αυτή. Θα περάσει!

-          Και πότε θα περάσει;

Τι ν’ απαντήσω εγώ;;

Μήπως ξέρω;

Κι εγώ την ίδια αγωνία έχω, τα ίδια ερωτηματικά προβάλλω, τις ίδιες διαπιστώσεις κάνω κι έτσι είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος και βουρλιζόμαστε για τη συμπεριφορά των άλλων, για τις απατεωνιές των πολιτικών, για τις προδοσίες,  την υπονόμευση, τις φαγωμάρες, τις αντιζηλίες και τους υπόγειους πολέμους…

Κι έτσι, λοιπόν, δεν απάντησα, παρά με το ποτήρι στο χέρι, έμεινα να κοιτάζω την τηλεόραση  που όμως ήταν βουβή.

Πέρασε αρκετή ώρα χωρίς να πούμε κάτι και το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στον Πορφύρη Πετρόβιτς που έλεγε κάποια στιγμή στον Ρασκόλνικοβ, πως όταν τύχει και συναντηθούν δυο έξυπνοι άνθρωποι, που εκτιμάει ο ένας τον άλλον, όπως εγώ και η Σόνια, αν λοιπόν συναντηθούν δυο τέτοιοι άνθρωποι, μπορεί να περάσει ολόκληρη μισή ώρα και να μην έχουν θέμα συνομιλίας και να κάθονται ο ένας απέναντι στον άλλον αμίλητοι και αμήχανοι!